website statistics Artemisia - PDF Books Online
Hot Best Seller

Artemisia

Availability: Ready to download

L’incroyable destin de la première femme peintre officiellement reconnue par l’Académie. Épaulée par le dessin sublime de Tamia Baudouin, Nathalie Ferlut nous emmène sur les traces d’une artiste hors du commun. Lorsque Artemisia Gentileschi pousse son premier cri, le Caravage commence à développer son art magnifiquement ténébreux. La peinture est alors un art réservé aux ho L’incroyable destin de la première femme peintre officiellement reconnue par l’Académie. Épaulée par le dessin sublime de Tamia Baudouin, Nathalie Ferlut nous emmène sur les traces d’une artiste hors du commun. Lorsque Artemisia Gentileschi pousse son premier cri, le Caravage commence à développer son art magnifiquement ténébreux. La peinture est alors un art réservé aux hommes : une femme ne peut ni entrer à l’Académie, ni signer ses toiles, ni être payée pour elles. C’est pourtant ce que l’une d’entre elles va faire… Sa force lui permettra de triompher de tout et de tous, et de révéler au monde une peinture dont la puissance n’a rien à envier à celle des hommes.


Compare

L’incroyable destin de la première femme peintre officiellement reconnue par l’Académie. Épaulée par le dessin sublime de Tamia Baudouin, Nathalie Ferlut nous emmène sur les traces d’une artiste hors du commun. Lorsque Artemisia Gentileschi pousse son premier cri, le Caravage commence à développer son art magnifiquement ténébreux. La peinture est alors un art réservé aux ho L’incroyable destin de la première femme peintre officiellement reconnue par l’Académie. Épaulée par le dessin sublime de Tamia Baudouin, Nathalie Ferlut nous emmène sur les traces d’une artiste hors du commun. Lorsque Artemisia Gentileschi pousse son premier cri, le Caravage commence à développer son art magnifiquement ténébreux. La peinture est alors un art réservé aux hommes : une femme ne peut ni entrer à l’Académie, ni signer ses toiles, ni être payée pour elles. C’est pourtant ce que l’une d’entre elles va faire… Sa force lui permettra de triompher de tout et de tous, et de révéler au monde une peinture dont la puissance n’a rien à envier à celle des hommes.

30 review for Artemisia

  1. 4 out of 5

    David

    Artemisia Gentileschi was a Renaissance Italian Baroque painter who was one of very few woman painters, and unlike most woman painters who were only able to paint still lifes and baby portraits, her talent and ambition allowed her to establish a name and a career for herself. She was the daughter of Orazio Gentileschi, a famous painter in his own right. Although Artemisia was acclaimed from Italy to England in her lifetime, she faded into obscurity for the next few centuries, with many of her wor Artemisia Gentileschi was a Renaissance Italian Baroque painter who was one of very few woman painters, and unlike most woman painters who were only able to paint still lifes and baby portraits, her talent and ambition allowed her to establish a name and a career for herself. She was the daughter of Orazio Gentileschi, a famous painter in his own right. Although Artemisia was acclaimed from Italy to England in her lifetime, she faded into obscurity for the next few centuries, with many of her works being attributed to her father, until modern art historians revived her reputation in the 20th century. This graphic novel, which I backed on Kickstarter, tells the story of Artemisia's life. While obviously fictionalized, all the names and historical details are accurate from what little Googling I did. It's translated from French. I found some of the dialog a little stilted, as often the case in translated Euro graphic novels. The art is very stylized, also typical of Euro comics. I enjoyed this tale, of a woman who from an early age was as obsessed as her father with painting, and could never be happy as anything but an artist. She is portrayed here as somewhat cold, very much aware of the constraints on her because she's female, and not so much angry at the sexism (she doesn't get up on an ahistorical feminist soapbox) but the unfairness of being denied the same opportunities to paint. Besides being a painter, Artemesia was famous for bringing her rapist to trial, no easy thing to do in 17th century Italy. Her rapist was another painter, Agostino Tassi, whom her father had supposedly hired to tutor Artemisia. Being subjected to an embarrassing inquisition and even torture (standard practice at the time to prevent false accusations), Artemisia persisted, and Tassi was actually convicted (though he was never really punished). Many of Artemisia's subsequent paintings had a certain... theme which historians did not fail to notice. In fact, Artemisia often inserted both herself and Tassi in her paintings. While the dialog and details of her personality were obviously extrapolated for this graphic novel, it was quite interesting to learn about her.

  2. 4 out of 5

    Laëtitia

    Une BD de qualité pour découvrir qui était Artemisia, première femme à obtenir un statut et des droits équivalents à ceux des autres artistes - les hommes quoi. "Vivez, belle amie ! Et peignez, bien-sûr ! Faites votre art, soyez forte ! Soyez heureuse si vous le pouvez et surtout, inventez une vie qui nous inspire !" Une BD de qualité pour découvrir qui était Artemisia, première femme à obtenir un statut et des droits équivalents à ceux des autres artistes - les hommes quoi. "Vivez, belle amie ! Et peignez, bien-sûr ! Faites votre art, soyez forte ! Soyez heureuse si vous le pouvez et surtout, inventez une vie qui nous inspire !"

  3. 5 out of 5

    Roberta

    Artemisia è un'icona. Al giorno d'oggi questa espressione è abusata, me ne rendo conto, ma non mi viene in mente altro modo per definire una persona che si è scrollata di dosso i panni imposti dalla società quanto lei, tanto nella vita privata che in quella pubblica. La graphic novel è una biografia curata e avvincente. Parte dalla fine e, attraverso i ricordi della stessa Artemisia e delle persone a lei vicine, ci porta da Roma in giro per l'Italia e l'Europa. La storia è nota e la disegnatrice l Artemisia è un'icona. Al giorno d'oggi questa espressione è abusata, me ne rendo conto, ma non mi viene in mente altro modo per definire una persona che si è scrollata di dosso i panni imposti dalla società quanto lei, tanto nella vita privata che in quella pubblica. La graphic novel è una biografia curata e avvincente. Parte dalla fine e, attraverso i ricordi della stessa Artemisia e delle persone a lei vicine, ci porta da Roma in giro per l'Italia e l'Europa. La storia è nota e la disegnatrice le rimane fedele. La cosa interessante è appunto veicolarla attraverso il fumetto, più immediato di un libro e più personale di un film.

  4. 4 out of 5

    Pikobooks

    Si je reconnais l'importance et l'attrait du sujet, la force des messages passés et la richesse historique du propos, je suis malheureusement restée totalement hermétique aux graphismes et aux choix de mise en page, qui m'ont rendu la lecture pénible et l'immersion impossible. Si je reconnais l'importance et l'attrait du sujet, la force des messages passés et la richesse historique du propos, je suis malheureusement restée totalement hermétique aux graphismes et aux choix de mise en page, qui m'ont rendu la lecture pénible et l'immersion impossible.

  5. 4 out of 5

    Panna Fox

    Great story (life wrote it) but I am not a fan of the drawings... just my personal opinion.

  6. 4 out of 5

    Judith

    Pięknie narysowany i przede wszystkim genialna historia malarki, która w swoich czasach nie miała prawa stać się znana.

  7. 4 out of 5

    Dustyloup

    4.5-5* pour l'histoire/le scénario et 3.5 pour le dessin. A vrai dire, je n'aurais (probablement) pas lu ce livre si je n'avais pas déjà lu le manga Arte en 2019, qui était un coup de coeur... Ensuite il y avait filles rebelles (good night stories for rebel girls) qui parlait d'elle et je pense culottées (Brazen) mais pas sûre... Bref, mon intérêt avait été ravivé et quand j'ai su que c'est la même personne qui a écrit Eve sur la balançoire, j'ai dit, let's go! Maintenant que je sais que son vrai 4.5-5* pour l'histoire/le scénario et 3.5 pour le dessin. A vrai dire, je n'aurais (probablement) pas lu ce livre si je n'avais pas déjà lu le manga Arte en 2019, qui était un coup de coeur... Ensuite il y avait filles rebelles (good night stories for rebel girls) qui parlait d'elle et je pense culottées (Brazen) mais pas sûre... Bref, mon intérêt avait été ravivé et quand j'ai su que c'est la même personne qui a écrit Eve sur la balançoire, j'ai dit, let's go! Maintenant que je sais que son vrai histoire est beaucoup plus intéressant que l'histoire inventé pour Arte, je pense que je n'aurait pas autant d'amour pour le manga, a l'époque c'était un coup de coeur, mais cela n'a pas osé traiter le sujet de son procès autour du viol et à la place, l'auteur a créé une histoire d'amitié, certes distante et difficile mais une vrai relation de maître et étudiant, entre elle et un homme qui ressemble un peu à Tassi. Je ne sais pas si cette BD vaut 5* mais c'est un histoire qui est toujours intéressant - même si ce n'est plus interdite de travailler dans la domaine, les femmes ont toujours du mal à réussir dans les arts. Et il est toujours difficile de parler d'un viol, et d'être crédible, légitime... Je trouve que Ferlut arrive à éviter le problème de vignettes déconnectés qu'on voit souvent dans ce genre de BD avec le voyage en carrosse avec la fille d'Artemisa où sa gouvernante raconte les éléments fortes de la vie de sa mère.

  8. 4 out of 5

    Margot

    J'avais lu "Actes d'un procès pour viol en 1612" à sa parution aux (défuntes) éditions "des femmes". C'est donc avec élan que je me suis dirigée vers cette bd en l'apercevant à la librairie. L'histoire d'Artemisia Gentileschi y est racontée par personne interposée. Artemisia voyage avec sa fille et sa dame de compagnie. C'est cette dernière qui répond aux questions de la fille au sujet de sa mère et finit par lui raconter les grands événements de la vie d'Artemisia. Plus qu'une biographie, c'est b J'avais lu "Actes d'un procès pour viol en 1612" à sa parution aux (défuntes) éditions "des femmes". C'est donc avec élan que je me suis dirigée vers cette bd en l'apercevant à la librairie. L'histoire d'Artemisia Gentileschi y est racontée par personne interposée. Artemisia voyage avec sa fille et sa dame de compagnie. C'est cette dernière qui répond aux questions de la fille au sujet de sa mère et finit par lui raconter les grands événements de la vie d'Artemisia. Plus qu'une biographie, c'est bien une fresque de la condition féminine en Italie au début du XVIIe siècle qui nous est présentée. Et le tableau n'est pas glorieux! L'exploit d'Artemisia qui a réussi à se sortir de ce carcan et à prendre en main sa vie et son indépendance est au moins aussi remarquable que son talent de peintre. La seule raison de ma note de 4/5 est pour le dessin. Les décors, les arrière-plans, les tissus, les tableaux sont présentés avec une richesse de détails qu'on ne retrouve pas pour les visages des personnages et cela m'a déçue.

  9. 5 out of 5

    Laurelas

    Une belle découverte d'Artemisia Gentileschi, première femme à être entrée dans l'Académie au XVIIe siècle, et dont le parcours mouvementé rappelle à quel point être une femme n'a décidément jamais été facile... Le graphisme de la BD ne plaira sans doute pas à tout le monde, mais j'ai beaucoup aimé l'ensemble. À découvrir ! Une belle découverte d'Artemisia Gentileschi, première femme à être entrée dans l'Académie au XVIIe siècle, et dont le parcours mouvementé rappelle à quel point être une femme n'a décidément jamais été facile... Le graphisme de la BD ne plaira sans doute pas à tout le monde, mais j'ai beaucoup aimé l'ensemble. À découvrir !

  10. 4 out of 5

    Wojciech Szot

    Chciałbym być łaskawszy dla “Artemizji”, ale im dłużej o niej myślałem, tym mniej mi się ten komiks podobał. Po prostu nie lubię tak prostego dydaktyzmu, który może i jest potrzebny, ale ja już jestem gdzie indziej i kolejna oczywista w wydźwięku opowieść z kategorii “herstory” i “empowerment” niekoniecznie do mnie trafia. Nathalie Ferlut i Tamia Baudouin stworzyły komiks o Artemizji Gentileschi (a przetłumaczyła Olga Mysłowska), wybitnej, siedemnastowiecznej malarce, która dzisiaj, gdy historia Chciałbym być łaskawszy dla “Artemizji”, ale im dłużej o niej myślałem, tym mniej mi się ten komiks podobał. Po prostu nie lubię tak prostego dydaktyzmu, który może i jest potrzebny, ale ja już jestem gdzie indziej i kolejna oczywista w wydźwięku opowieść z kategorii “herstory” i “empowerment” niekoniecznie do mnie trafia. Nathalie Ferlut i Tamia Baudouin stworzyły komiks o Artemizji Gentileschi (a przetłumaczyła Olga Mysłowska), wybitnej, siedemnastowiecznej malarce, która dzisiaj, gdy historia sztuki próbuje przywrócić równowagę w narracji i pokazać tworzące kobiety, jest fetowana wielkimi wystawami, pokazującymi niezwykłą siłę jej talentu. Zaczniemy w powozie, którym jadą Artemizja, jej córka - Prudenzia i Marta, wieloletnia służąca i najbliższa powiernica malarki. Prudenzia wypytuje o przeszłość matki, co jest świetnym wstępem do historii. Autorki przedstawiają historię, którą zasadniczo łatwo zrekonstruować - Artemizja uczy się malarstwa od swojego ojca, Orazia i choć nie umie czytać i pisać, to malowanie wychodzi jej coraz lepiej. Orazio wpada na pomysł, że trzeba włączyć w edukację młodej malarki lekcje perspektywy. Te ma poprowadzić Agostino Tassi, malarz, który do perfekcji opanował sztukę malarstwa iluzjonistycznego, a jak wiemy nadchodzi epoka, w której klasyczne freski zastąpią wariacje przestrzenne, do dziś zdumiewające perspektywami i matematyczną wręcz maestrią. Przyspieszmy - Tassi zgwałci Artemizję, ta nie będzie oczywiście mogła o tym powiedzieć ojcu, a gdy to zrobi i pójdzie do sądu, to choć udowodni winę malarza, sama będzie “nieczysta”. Wykorzysta to Pierantonio Stiattesiego i jego rodzina, którzy biorąc Artemizję pod opiekę przejmują jednocześnie kontrolę nad jej malarstwem i zyskami z niego. Artemizja wbrew woli nowej rodziny wstąpi do florenckiej Accademia del Disegno, ucieknie od Stiatessich i zacznie pracować “na własną rękę”. To pozornie wspaniała opowieść o sile kobiet, które się wspierają (spotkana na wystawie “księżna” zapewni, że Artemizja zawsze może się na nią powołać), mężczyznach, którzy wykraczają poza swoje czasy, ale i takich, jakich dalej możemy spotkać. To również historia o ofierze gwałtu, z motywami wciąż niestety aktualnymi - to ofiara jest winna i musi się bronić przed oskarżeniami. To też historia o przemocy ekonomicznej - wykorzystująca sytuację malarki zamożna rodzina sądzi, że Artemizja nie poradzi sobie bez ich pomocy. Udowodni im, że się mylą. I wszystko to byłoby słuszne, ale jest jakoś nadmiernie słuszne. Autorki sprytnie ominęły najnowsze odkrycia dotyczące biografii Artemizji, nie znajdziemy tu wzmianki o jej romansie z Francesco Marią Maringhim, okres życia u Stiatessich jest przedstawiony jak więzienie, choć dostępne biografie przedstawiają go o wiele łagodniej. Warto też zauważyć, że Artemizja jest osobą uprzywilejowaną i przypadkiem bardzo odosobnionym. Można to oczywiście uznać za czepienie się, ale mam poczucie, że autorki postanowiły biografię Gentileschi tak opakować, by jak najbardziej pasowała do współczesnych potrzeb - portretu kobiety, która walczyła z opresją zarówno poprzez sztukę jak i życiowe wybory. Do tego nacisk na kobiecą wspólnotę i mamy idealny komiks dla poprawności politycznej anno domini 2019. I nie jest tak, że to komiksowa forma sprawia, że wykład wydaje mi się boleśnie łopatologiczny, ale wyraźne kładzenie nacisku na momenty zgodne z dzisiejszymi tendencjami zdecydowanie ograniczają samą biografię i czynią ją produktem mocno programowym. Rozumiem, że takie opowieści są potrzebne, ale nie mogę odeprzeć od siebie wrażenia, że w “Artemizji” program zwyciężył nad historią. Rysunkowo mi się również przeciętnie podobało - mocno szkicowe, celowo niedopracowane, bez nadmiernego skupiania się na dokładności rysunku, w przygaszonych barwach. Taka klasyka francuskiego komiksu - nie odstająca od przeciętnej, ale też nieszczególnie ciekawa. Nie mam poczucia, że przeczytałem coś naprawdę dobrego. Poprawne, politycznie i artystycznie. A to dla mnie za mało.

  11. 4 out of 5

    Lobo

    Komiks popularyzujący biografię Artemizji Gentileschi (1593-1653) , pierwszej malarki przyjętej w poczet akademii malarskiej we Włoszech. Dla tych, którzy nie znają historii: Artemizja urodziła się jako pierworodne dziecko Orazia, najlepszego naśladowcy Caravaggia. Wykazywała się tak wielkim talentem malarskim, że ojciec uczył ją rzemiosła, pomimo tego, że jako kobieta nie mogła legalnie nabywać płócien, farb, pigmentów, sprzedawać swoich prac ani czerpać z nich jakichkolwiek korzyści finansowyc Komiks popularyzujący biografię Artemizji Gentileschi (1593-1653) , pierwszej malarki przyjętej w poczet akademii malarskiej we Włoszech. Dla tych, którzy nie znają historii: Artemizja urodziła się jako pierworodne dziecko Orazia, najlepszego naśladowcy Caravaggia. Wykazywała się tak wielkim talentem malarskim, że ojciec uczył ją rzemiosła, pomimo tego, że jako kobieta nie mogła legalnie nabywać płócien, farb, pigmentów, sprzedawać swoich prac ani czerpać z nich jakichkolwiek korzyści finansowych. Jeden z uczniów Orazia, Tassio, zgwałcił ją i wykorzystywał przez rok, ale Orazio wniósł sprawę do sądu, kiedy Tassio ukradł jego płótna. Publiczny proces oznaczał dla niej nie tylko wielkie upokorzenie, bo cały Rzym uznał ją za dziwkę, która sama chciała (#metoo), ale też w trakcie zeznań połamano jej palce, istniało ryzyko, że nigdy nie będzie w stanie malować. Artemizja podniosła się po tym traumatycznym doznaniu, wyszła za mąż w ramach ugody z przyjacielem jej ojca, przeniosła się do Florencji, weszła w poczet Akademii, porzuciła męża i odeszła z córką, utrzymywała się sama ze swojej pracy (legalnie jako członkini Akademii), zdobyła sławę i bogactwo, i została jedną z największych barokowych artystów... A potem zapomniano o niej na całe stulecia, a jej prace przypisywano Orazio. Została na nowo odkryta w XX wieku i stała się symbolem tych wszystkich kobiet, których wielkie dzieła zostały zapomniane, bo tak działa androcentryczna kultura (myślicie, że Zasie Smith jest wielką pisarską? Po jej śmierci będzie przypisem w opracowaniach historii literatury XXI wieku, bo tak to działo od stuleci. Kto pamięta o poematach, traktatach, opracowaniach naukowych, powieściach Margaret Cavendish? A ona była geniuszem). Komiks (powieść graficzna?) opowiada o tym, co przeżyła Artemizja w Rzymie i podczas rozejścia się z mężem, skupia się głównie na jej mrocznych momentach, chociaż wspomina też o chwale. Nie ucieka od trudnych i brutalnych obrazów, jest szczery i bezpośredni do bólu. Podoba mi się, że historia została ujęta w ramy opowieści przekazywanej córce Artemizji, która stara się zrozumieć swoją matkę, kobietę silną, niezależną i tak bardzo różną od tego, jakie były oczekiwania względem kobiecości w tej epoce. Ciekawe było skupienie się na relacjach Artemizji z innymi kobietami, córką, wielką księżną Florencji, lojalną służącą Martą. Zwykle biografie Artemizji akcentują jej relacje z ojcem i mężem, z innymi malarzami, dobrze więc było poczytać coś innego. Kreska jest mocno nie w moim guście, ale nie przeszkadzało mi to w cieszeniu się opowiadaną historią. Jasne, wolałabym coś bardziej barokowego, ale cieszę się, że komiks trafił na polski rynek.

  12. 4 out of 5

    Siobhan Hawthorne

    → Chronique sur mon blog. J’ai pu voir de nombreuses blogueuses recommander cette bande dessinée, ainsi que feu @ComicWhales, du coup elle était dans ma liste de BD à emprunter à la médiathèque, alors que je ne serai probablement pas allé vers ce genre de livre historique si je n’en avais pas entendu parler ailleurs ! Artemisia est la fille d’un grand peintre qui devient elle-même peintresse, parce que cela l’intéresse et que son père n’est que peu perturbé par les rôles genrés de l’époque et les → Chronique sur mon blog. J’ai pu voir de nombreuses blogueuses recommander cette bande dessinée, ainsi que feu @ComicWhales, du coup elle était dans ma liste de BD à emprunter à la médiathèque, alors que je ne serai probablement pas allé vers ce genre de livre historique si je n’en avais pas entendu parler ailleurs ! Artemisia est la fille d’un grand peintre qui devient elle-même peintresse, parce que cela l’intéresse et que son père n’est que peu perturbé par les rôles genrés de l’époque et les rumeurs désobligeantes. Il encourage donc même sa pratique et invite un ami à lui à venir donner des cours de peinture à Artemisia pour qu’elle maîtrise mieux les décors. Malheureusement, tout ceci n’était qu’une ruse pour pouvoir profiter de la jeune fille, qu’il va abuser. Un gros trigger warning pour viol du coup, et pour un procès qui s’ensuit très dur pour Artemisia. Malgré la difficulté, elle persiste et tient à ce que je justice soit rendue, ce qui était loin d’être chose facile à l’époque. Artemisia parvient à se libérer de l’emprise et des menaces de son violeur, pour pouvoir refaire sa vie ensuite et continuer à peindre. Même là les difficultés persistent mais Artemisia ne se laisse pas faire et arrive à tirer avantage d’une mauvaise situation en rejoignant l’académie, jusque là interdite aux femmes, pour suivre tous les enseignements dont elle aura besoin pour améliorer son art, et devenir une peintresse reconnue (même si elle est plutôt oubliée de nos jours parce que le f*uck*ng patriarcat). J’étais ravie de découvrir la vie d’une femme qui s’est battue toute sa vie pour sa passion, pour une société plus juste et contre les hommes qui se sont mis en travers de son chemin. L’édition est en plus bien faite puisqu’on trouve à la fin une double page de texte pour expliquer l’histoire d’Artemisia.

  13. 5 out of 5

    Monika Kilijańska

    Czy można robić co się chce kiedy jest się kobietą? Nawet teraz nie zawsze jest to możliwe, a co dopiero w XVII wieku. Ale Artemizja miała w nosie konwenanse i robiła co chciała. Jeśli chciała pracować z ojcem to to robiła, nawet jeśli było to pozowanie do obrazów w negliżu. Jeśli chciała malować to malowała, niezrażona tym, że kobiety nie powinny malować nic poza misą z owocami. Jeśli chciała się uczyć malarstwa, to robiła to nawet nie będąc przyjętą do akademii. Jednak cena takiego życia była w Czy można robić co się chce kiedy jest się kobietą? Nawet teraz nie zawsze jest to możliwe, a co dopiero w XVII wieku. Ale Artemizja miała w nosie konwenanse i robiła co chciała. Jeśli chciała pracować z ojcem to to robiła, nawet jeśli było to pozowanie do obrazów w negliżu. Jeśli chciała malować to malowała, niezrażona tym, że kobiety nie powinny malować nic poza misą z owocami. Jeśli chciała się uczyć malarstwa, to robiła to nawet nie będąc przyjętą do akademii. Jednak cena takiego życia była wysoka. Zostaje uznana za dziwkę, zgwałcona, a to koniec dla kobiety w jej czasach. Jednak ona wcale tak nie myślała. A może raczej później tak nie myślała. Był jeszcze czas, że przejmowała się tym, co inni powiedzą, ufała, że wieloletni oprawca się z nią ożeni jak przyrzekał. Cóż miała innego zrobić? Przecież nikt by nie zechciał puszczalskiej, a zarabiać na obrazach też nie mogła. Niejedną kobietę takie wydarzenia by złamały. Nie ją. Jednak po jej twórczości, bardzo brutalnej i bezwzględnej, widać było, że cierpi. Tematyka jej prac często krążyła wokół zemsty. Sztuka stała się swoistą terapią. Natalie Ferlut opowiedziała losy Artemizji w bardzo emocjonalny sposób. Nie mamy tu tylko nakreślonego życiorysu malarki, ale i świetnie zaprezentowane tło społeczne bohemy, w której nie znajdywano miejsca dla kobiet. Więcej na https://www.monime.pl/artemizja/

  14. 4 out of 5

    NerwSlowa

    Bardzo feministyczna historia o pierwszej malarce Europy, w punkt (aczkolwiek czasem łopatologicznie) podkreślająca nierówność i niesprawiedliwość, a jednocześnie będąca opowieścią o trudnej rodzicielskiej miłości i rzeczach być może najtrudniejszych. Dobry prezent dla wszystkich (nie tylko, ale zwłaszcza) młodych kobiet oraz osób zainteresowanych biografiami artystów. Osobiście nie do końca doceniam styl rysowania komiksów, ale jest to kwestia zupełnie obiektywna; rzecz, za którą odbieram całą j Bardzo feministyczna historia o pierwszej malarce Europy, w punkt (aczkolwiek czasem łopatologicznie) podkreślająca nierówność i niesprawiedliwość, a jednocześnie będąca opowieścią o trudnej rodzicielskiej miłości i rzeczach być może najtrudniejszych. Dobry prezent dla wszystkich (nie tylko, ale zwłaszcza) młodych kobiet oraz osób zainteresowanych biografiami artystów. Osobiście nie do końca doceniam styl rysowania komiksów, ale jest to kwestia zupełnie obiektywna; rzecz, za którą odbieram całą jedną gwiazdkę to, oprócz wspomnianej już niekiedy łopatologii, strasznie mały i cieniutki druk, który sprawia, że nawet osoba z odpowiednio dobranymi okularami przez całe 92 strony komiksu musi nieziemsko się wysilać, aby być w stanie cokolwiek przeczytać, a obrazy bez tekstu wita z westchnieniem ulgi.

  15. 5 out of 5

    Cécile Olivier

    3.5 ⭐ . BD biographique sur Artemisia Gentileschi, première femme peintre reconnue par l'Académie et pouvant ainsi vivre légalement de son art. . C'est une véritable fresque de la condition féminine en Italie, au XVIIe siècle, qu'on découvre et qu'on vit à travers elle... pour le meilleur, mais surtout pour le pire. . Je l'ai littéralement dévoré, c'est bien écrit : on vit toutes les émotions et tous les évènements ayant forgé la femme et l'artiste qu'elle a été! Féministe avant l'heure! J'aurais aim 3.5 ⭐ . BD biographique sur Artemisia Gentileschi, première femme peintre reconnue par l'Académie et pouvant ainsi vivre légalement de son art. . C'est une véritable fresque de la condition féminine en Italie, au XVIIe siècle, qu'on découvre et qu'on vit à travers elle... pour le meilleur, mais surtout pour le pire. . Je l'ai littéralement dévoré, c'est bien écrit : on vit toutes les émotions et tous les évènements ayant forgé la femme et l'artiste qu'elle a été! Féministe avant l'heure! J'aurais aimé qu'on me parle plus d'elle (et de femmes comme elle) dans mes cours d'histoire de l'art! . Seul bémol, pour moi : les illustrations... j'aurais aimé des visages bien dessinés, des traits fins et détaillés, des clairs-obscurs... Quelque chose de plus proche de l'art d'Artemisia, sans doute.

  16. 5 out of 5

    Mélanie

    Une belle découverte, l'histoire d'Artemisia Gentileschi, fille de peintre devenue peintre elle-même, et la première femme reconnue par l'Académie. Un destin où les routes ne lui furent pas faciles, loin de là. Une femme forte et courageuse, qui se bâti toute sa vie pour sa liberté en tant que femme, et la liberté de son art. Une belle découverte, l'histoire d'Artemisia Gentileschi, fille de peintre devenue peintre elle-même, et la première femme reconnue par l'Académie. Un destin où les routes ne lui furent pas faciles, loin de là. Une femme forte et courageuse, qui se bâti toute sa vie pour sa liberté en tant que femme, et la liberté de son art.

  17. 5 out of 5

    Marzanna

    Przybliżenie postaci Artemizy w pr,ystępnek formie. Nie zawiera zbyt wielu szczegółów raczej pobieżnie przedstawia zarys postaci, by zaciekawiona czytelnik sięgnął do innych źródeł. Kreska nie zbyt mi się podobała

  18. 4 out of 5

    Naomi

    Une très bonne BD qui permet de découvrir cette artiste peintre ! Je recommande,à la fois pour son histoire personnelle mais aussi pour ses œuvres

  19. 5 out of 5

    Igor

    Juste TW viols...

  20. 5 out of 5

    miigotki

    Kreska: 4,5⭐ Treść: 4⭐

  21. 5 out of 5

    Monika Gaworczyk

    Loved it, the story is unique, drawings nice. Enjoyed it a lot!

  22. 5 out of 5

    Cynthia

    I read this book (in English) many years ago...fabulous story... based on a true story!

  23. 5 out of 5

    Inegrette

    Historia bardzo ciekawa, ale to zdecydowanie nie jest kreska dla mnie.

  24. 4 out of 5

    Julia

  25. 4 out of 5

    Ready To Reading

  26. 4 out of 5

    Marie Medusa

  27. 5 out of 5

    LadyMija

  28. 5 out of 5

    Caterina

  29. 4 out of 5

    Gabi

  30. 4 out of 5

    Micornelia

Add a review

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Loading...